Uczył się w C. K. II Gimnazjum we Lwowie z niemieckim językiem wykładowym. W 1887 zdał egzamin dojrzałości zdał w 1887. Od 1887 do 1893 studiował medycynę na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Jagiellońskiego. Dyplom doktora wszech nauk lekarskich uzyskał w 1893. Był specjalistą chorób skórnych i wenerycznych.
W C. K. Armii został mianowany na stopień asystenta lekarza w rezerwie. Jako lekarz ze stopniem doktora został przydzielony ze stanu rezerwy C. K. Armii w jednostce 9 batalionu pionierów do C. K. Obrony Krajowej w stopniu asystenta lekarza z dniem 1 czerwca 1894, a następnie awansowany na stopień nadlekarza z dniem 1 września 1896, na stopień lekarza pułkowego 2 klasy z dniem 1 listopada 1898, na lekarza pułkowego 1 klasy z dniem 1 listopada 1898. Od początku służył w 17 pułku piechoty Obrony Krajowej w Rzeszowie (z batalionami sztabowymi w tym mieście oraz w Jarosławiu i w Sanoku)•••. Od około 1902 do około 1909 był lekarzem w 18 pułku piechoty w Przemyślu (z batalionami sztabowymi w tym mieście oraz w Sanoku)••••••. Od około 1909 był lekarzem w 35 pułku piechoty w Złoczowie. Został awansowany na lekarza sztabowego z dniem 1 maja 1914. W trakcie I wojny światowej przebywał w Przemyślu podczas oblężenia miasta przez wojska rosyjskie.