W latach 1945–1951 sprawował funkcję wiceprezesa Głównego Urzędu Statystycznego. W 1946 roku Szkoła Główna Handlowa nadała mu stopień naukowy doktora. W 1950 roku, po przekształceniu Szkoły Głównej Handlowej w Szkołę Główną Planowania i Statystyki, objął stanowisko prodziekana, a następnie dziekana Wydziału Statystycznego. W latach 1951–1959 (z roczną przerwą w roku akademickim 1955/1956) był prorektorem SGPiS, w latach 1959–1965 rektorem tej uczelni. W 1950 roku otrzymał nominację na stanowisko zastępcy profesora, w 1955 roku tytuł profesora nadzwyczajnego, a w 1962 roku profesora zwyczajnego. W 1978 roku przeszedł na emeryturę, lecz w dalszym ciągu prowadził w SGPiS wykłady i seminaria.
Zajmował się głównie statystyką ekonomiczną, a także teorią statystyki i demografii. W latach 1951–1978 pełnił w SGPiS funkcję kierownika Katedry Statystyki oraz Katedry Statystyki i Demografii. Od 1950 roku członek PZPR, pełnił wiele funkcji partyjnych, przez jedną kadencję zasiadał w Komitecie Warszawskim PZPR. Od 1955 roku wykładał w Instytucie Nauk Społecznych przy KC PZPR (później w Wyższej Szkole Nauk Społecznych przy KC PZPR).