Filmy zaliczane do Novo Cinema nie przyniosły uznania ze strony portugalskiej publiczności, jednak ceniła je krytyka zagraniczna.
Potencjał Novo Cinema wyczerpał się wraz z nastaniem rewolucji goździków w 1974 roku, kiedy zlikwidowano cenzurę i zaprowadzono demokratyczny system. W II połowie lat 70. XX wieku reżyserzy portugalscy skupili się na rozliczeniach dyktatury Salazara; uznanie rodzimej krytyki przyniosły m.in. Łagodne obyczaje (1975) Alberto Seixasa Santosa oraz Trás-os-Montes (1976) Antónia Reisy i Margaridy Cordeiry. Uwagę światowej krytyki zwrócił na nowo de Oliveira, rozwijając w latach 70. i 80. swoje kino autorskie w produkcjach pokroju Zgubnej miłości (1978), Franciski (1982), Atłasowego trzewiczka (1983), Mojej sprawy (1985) oraz Kanibali (1986). Za ich produkcję odpowiadał Paulo Branco, który wspierał finansowo także projekty innego utalentowanego reżysera, João Césara Monteiro. Monteiro zasłynął takimi filmami, jak Ścieżki (1978), Naturalna (1981), Kwiat morza (1986), a przede wszystkim Wspomnienia z Żółtego Domu (1989), które były groteskową opowieścią o konserwatywnej portugalskiej prowincji, nagrodzoną Srebrnym Lwem na 46. MFF w Wenecji.