– synkretyzm religijny, zjawisko przenikania i łączenia elementów pierwotnej religii shintō i buddyzmu, dominujące w Japonii od VI wieku do 1868Encyclopedia of Shinto, Satō Makoto: Shinto and Buddhism (ang.), dostęp 18.01.2021. thumb|150px|Kyōzō (biblioteka sutr buddyjskich) na terenie chramu shintō Nikkō Tōshō-gū
Pochodzenie Gdy książę Shōtoku w 594 roku ustanowił buddyzm jako religię państwową Japonii, zapoczątkowany został proces przyswajania i wzajemnego przenikania elementów buddyjskich i pierwotnej religii shintō. Sprzyjał temu otwarty na innowacje charakter obu religii, a także dosyć powszechna w ówczesnej Japonii akceptacja dla nowych wartości kulturowych, zapożyczanych z Chin. W VII wieku święte miejsca sintoistyczne, np. góry, lasy (siedziby kami), były wykorzystywane jako miejsca głoszenia doktryny buddyzmu oraz przepisywania sutr. Pod wpływem buddyjskiej architektury chińskiej zaczęto budować w Japonii pierwsze chramy sintoistyczne, które stały się domem (社) lub pałacem (宮) miya. thumb|150px|Sintoistyczno-buddyjski panteon: Siedmioro bóstw szczęścia W VIII wieku mnisi buddyjscy zaczęli włączać kami do panteonu bóstw buddyjskich. W związku z tym zaczęto budować buddyjskie klasztory w pobliżu lub na terenie chramów shintō (np. Futarasan-jinja, Ujigami-jinja, Rinnō-ji), tworząc tzw.