W centrum jego zainteresowania znajduje się graniczność nie jako linia podziału, lecz jako przestrzeń napięcia, spotkania, oporu i transformacji — tam, gdzie obraz spotyka dźwięk, ciało materiał, a jednostkowe doświadczenie zaczytuje się w pamięci zbiorowej. W ostatnich latach Zdanowicz poświęca szczególną uwagę Ukrainie – współpraca z instytucjami i artystami ukraińskimi, działania arteterapeutyczne w warunkach wojennych oraz kuratorska aktywność w Dnieprze, Kijowie i Lwowie stają się dla niego polem eksperymentu, solidarności i rekonstrukcji wspólnotowego języka. Metodycznie łączy środowisko („environment/in-situ”) z nowymi mediami, badając m.in.: specyfikę miejsca jako ślad zmian społecznych i kulturowych; materię (sól, glina, papier, rejestracja analogowa) jako medium pamięci i śladu; intermedialność i hybrydowość jako warunki estetyczne i krytyczne dla współczesnej sztuki pogranicza. Jego instalacje, filmy oraz środowiska dźwiękowe przyjmują formę kruchych archiwów — zapisu ciszy i gestów, czasu zawieszenia i trwania — które poprzez doświadczenie estetyczne podejmują próbę uczynienia widzialnym lub usłyszanym tego, co zwykle wymyka się definicji.