Z powodzeniem uzyskał reelekcję w 1864.
W lutym 1865 ponownie objął tekę sekretarza ds. ziemstwa, którą powierzył mu Ch. Cowper. Chcąc uporać się z trudnościami finansowymi i ciążącym na cz. swoich ziem zadłużeniem zrezygnował z mandatu w izbie w październiku t.r. Jednak w niewiele ponad tydzień od tej decyzji został ponownie powołany w wyniku śmierci jego następcy, W. M. Arnolda. W wyborach parlamentarnych 1866 nie uzyskał wystarczającej liczby głosów, aby zasiąść w Zgromadzeniu. Jednak w sierpniu t.r. uzyskał mandat w wyborach uzupełniających, który sprawował do końca kadencji w listopadzie 1869.
Od stycznia 1868 ponownie zasiadał w ministerium, tym razem sprawując urząd sekretarza kolonii. W październiku t.r. objął kierownictwo gabinetu. W grudniu 1869 kolejny raz został wybrany członkiem Zgromadzenia Ustawodawczego. Z racji na kierowanie mniejszościowym gabinetem nie mógł przeprowadzić żadnej z proponowanych reform. Dlatego złożył dymisję w styczniu 1870. Jednocześnie został pozbawiony mandatu z racji bankructwa. Do polityki powrócił po uporządkowaniu finansów w marcu t.r. W sierpniu dołączył do ministerium, ponownie mianowany na sekretarza ds. ziemstwa. Na stanowisku tym pozostał także po objęciu kierownictwa ministerium przez J. Martina.