W 1943 r. krótko przed aresztowaniem ogłosił pracę doktorską, w rzeczywistości napisaną dla niego przez lekarzy-więźniów (Gustaw Wegerer i Kurt Sitte). Treścią jej było doświadczalne leczenie gruźlicy przez wdychanie węgla koloidalnego. Eksperymenty przeprowadzał Hoven na 35 chorych więźniach (okoliczność w pracy została oczywiście ukryta), z których 25 leczył, zaś 10 pozostawił bez leczenia jako „grupę porównawczą”. 5 badanych zmarło, co nie musiało wynikać z zabiegów. Przydatność takiej metody była wątpliwa, węgiel powstrzymywał wprawdzie rozwój choroby, lecz ubocznym skutkiem była pylica płucStanisław Sterkowicz, Zbrodnie hitlerowskiej medycyny, Warszawa 1990, s. 69..
Po wojnie Hoven stanął przed amerykańskim Trybunałem Wojskowym w Norymberdze, jako jeden z oskarżonych w tzw. procesie lekarzy (jednym z 12 procesów norymberskich). Za zbrodnie wojenne i przeciw ludzkości oraz za przynależność do SS skazany został w sierpniu 1947 na karę śmierci. Wyrok wykonano przez powieszenie w bawarskim więzieniu Landsberg w 1948.
Przypisy
Kategoria:Lekarze SS Kategoria:Politycy NSDAP Kategoria:Niemieccy zbrodniarze wojenni w okresie II wojny światowej Kategoria:Personel Buchenwaldu Kategoria:Urodzeni w 1903 Kategoria:Zbrodniarze nazistowscy straceni przez powieszenie Kategoria:Zmarli w 1948 Kategoria:Ludzie urodzeni we Fryburgu Bryzgowijskim