Do stanowej legislatury powrócił następnie dopiero w 2011, wcześniej krótko (1998-1999) wykonywał mandat posła do izby niższej parlamentu federalnego. Dzięki wpływom w macierzystej społeczności, zdołał z niej uczynić jedną z kluczowych grup wspierających AIADMK. W 2011 wszedł w skład rządu stanowego kierowanego przez Jayalalithę, odpowiadał za resort autostrad i portów (do 2016) oraz za autostrady, porty i roboty publiczne (2016-2017). Funkcję utrzymał również w krótko istniejącym gabinecie O. Panneerselvama (2014-2015). Przez analityków uznawany był za jednego z niewielu działaczy AIADMK z przynajmniej szczątkowo niezależną bazą polityczną.
Odegrał istotną rolę w kryzysie sukcesyjnym, w którym pogrążyła się AIADMK po śmierci Jayalalithy w grudniu 2016. Związał się z frakcją uznającą przywództwo Sasikali, nowej, wzbudzającej znaczne kontrowersje sekretarz generalnej. Jako wysunięty przez nią kandydat 16 lutego 2017 stanął na czele nowego rządu, zastępując przeciwnika Sasikali O. Panneerselvama. W kolejnych miesiącach jednakże, głównie dzięki zręcznym manewrom taktycznym, był w stanie znacząco wzmocnić swą pozycję. 21 sierpnia 2017, po kilku miesiącach negocjacji ze środowiskiem O. Panneerselvama, został jednym z dwóch koordynatorów partii. Zdołał jednocześnie usunąć Sasikalę z partyjnych szeregów.