Projekty zakładały początkowo zastosowanie silników importowanych z zachodu (Caterpillar lub Rolls-Royce), lecz w 1968 roku Ministerstwo Żeglugi nakazało zastosowanie silników krajowych, po czym trwały poszukiwania odpowiednich jednostek. Prędkość według założeń określono na 14 węzłów, następnie prowadzono analizy w przedmiocie możliwości jej zwiększenia o 1-2 węzły, co jednak wymagałoby powiększenia jednostek w celu zachowania dużej dzielności morskiej w złych warunkach pogodowych, a miały być one niewielkimi kutrami przybrzeżnymi, mogącymi operować na płytkich wodach. Ostatecznie prędkość była jeszcze niższa i wynosiła do 11 węzłów.
Dokumentację zatwierdzono na przełomie 1970/1971 roku i zamówiono osiem kutrów w Stoczni „Wisła” w Gdańsku. Koszt budowy wynosił po ok. 13 milionów zł. Ostatecznie sześć kutrów zbudowano dla Polskiego Ratownictwa Okrętowego, gdyż dwa odsprzedano do NRD. Pierwszy z nich, „Wiatr”, oddano do służby w 1972 roku.