Osoba Hauera stała się pierwowzorem postaci neurotycznego kompozytora, pojawiającej się w powieściach Hermanna Hessego, Otto Stoessla i Franza Werfla.

Twórczość Był prekursorem dodekafonii i toczył spór z Arnoldem Schönbergiem o pierwszeństwo w odkryciu tej techniki, w 1925 roku uzyskując formalne potwierdzenie swoich praw. Hauer jako pierwszy sformułował i rozwiązał problemy techniki dwunastotonowej, zanim podjęli je twórcy szkoły wiedeńskiej. Tradycyjne tonacje obecne w systemie dur-moll zastąpił zespołem 44 konstelacji akordowych zwanych tropami, z których można złożyć 479 001 600 możliwych szeregów dwunastotonowych. Sformułował normy służące transformacji tropów i badał pokrewieństwa między nimi. Zakładając absolutną autonomię poszczególnych dźwięków, stworzył nową metodę zapisu muzycznego, operującego kompleksem 8 linii. Ze względu na niejasne podstawy estetyczne teorii Hauera oraz pozbawiony indywidualnych rysów charakter tworzonej muzyki, jego koncepcje pozostały jednak zjawiskiem odizolowanym.

Swoje koncepcje teoretyczne przedstawił m.in.