Objawy i szkodliwość Objaw zamierania jesionów obserwowano już dawno. Początkowo jednak sądzono, że przyczyną są czynniki środowiska, jesion wyniosły bowiem charakteryzuje się dużą wrażliwością na wszelkie zmiany wilgotności i temperatury. Jednak stale rozszerzający się obszar występowania i natężenie choroby zaczęły wskazywać na jej infekcyjny charakter. Opublikowane w 2007 r. badania Tadeusza Kowalskiego wykazały, że istotnie jest to choroba infekcyjna, a wywołującym ją patogenem jest Hymenoscyphus fraxineus. W Polsce choroba stała się tak poważnym problemem, że nadleśnictwa rezygnują już z uprawy jesionu wyniosłego. Choroba zagraża drzewostanom w rezerwatach, w których jesion jest ważnym gatunkiem lasotwórczym.
Bezpośrednią przyczyną zamierania drzew jest ograniczenie przepływu wody i składników odżywczych przez grzybnię patogenu. Na 3-5 lat przed wystąpieniem pierwszych objawów zamierania jesionów zaobserwowano znaczne zmniejszenie przyrostu grubości drzew. Następuje zmniejszenie powierzchni fotosyntetycznej drzewa (defoliacja). Inne objawy chorobowe to: zamieranie wierzchołków, zamieranie całych gałęzi, zamieranie szczytów gałęzi, obecność na pniu nekroz zabliźnionych i nekroz niezabliźnionych, a także przebarwienie liści i ich atrofia. W rezerwacie przyrody Jesionowe Góry w sezonie wegetacyjnym 2016 i 2017 r.