Miał bardzo dobre stosunki z królem Karolem Albertem. W 1847 został jałmużnikiem królewskim, 20 stycznia 1848 nadzwyczajnym radnym stanu i 3 maja 1848 senatorem Królestwa Sardynii. Był również ceniony przez kolejnego króla Sardynii Wiktora Emanuela II, który uczynił go wychowawcą swojego syna i następcy tronu Humberta I, z którym również miał dobre kontakty, gdy został on później królem Włoch.
Senator Aktywny w senacie. Poparł uznanie równości praw obywatelskich niekatolików (głównie waldensów i Żydów). Był przeciwny ustawie o małżeństwach cywilnych oraz o werbunku księży i zakonników do wojska. Odegrał znaczną rolę w kryzysie kalabijskim w 1855 stając na czele frakcji katolickiej przeciwko ustawie o zniesieniu zakonów. Zaproponował wówczas, aby potrzeby budżetu, będące oficjalnym powodem znoszenia zakonów, pokrył Kościół bez przymusowych konfiskat majątku zakonnego. Po odrzuceniu tej propozycji przez premiera Camillo Cavoura, rząd został oskarżony, że rzeczywistym powodem wprowadzenia ustawy była polityka antykościelna, a nie głoszone hasła zrównoważenia budżetu. Ostatecznie ustawa przeszła w kompromisowej wersji.