Zdecydował się jednak porzucić karierę prawniczą i dyplomatyczną i podjąć studia medyczne na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie. Na III roku wybrano go na prezesa Towarzystwa Wzajemnej Pomocy Medyków „Bratniak”. Brał udział w zebraniach Senackiej Komisji Zdrowia Młodzieży Akademickiej jako przedstawiciel studentów.
Wczesne lata pracy zawodowej Studia ukończył w 1931 z dyplomem doktora wszech nauk lekarskich. Następnie odbył bezpłatny staż na oddziale chorób wewnętrznych kierowanym przez prof. Witolda Ziembickiego, z przydziałem na salę gruźliczą, po czym został asystentem w Zakładzie Anatomii Patologicznej UJK pod kierownictwem prof. Witolda Nowickiego. Wykonał tam i ogłosił kilkanaście prac, dotyczących gruźlicy.
Lata 1935-1936 spędził na rocznym stypendium Funduszu Kultury Narodowej w Niemczech, we Francji na Oddziale Gruźliczym Instytutu Pasteura i krótko w Anglii. W 1937 rozpoczął specjalizację z ftyzjatrii klinicznej na lwowskim Oddziale Gruźliczym II Kliniki Chorób Wewnętrznych u prof. Romana Renckiego.
Kierował też domem akademickim dla chorych na gruźlicę, zwanym Domem Posanatoryjnym we Lwowie.