Wózki połączone były rozworą, połączoną sztywno z wózkiem tylnym metalową obręczą zaciskową, umożliwiającą rozmontowanie i zmianę długości wozu w zależności od potrzeb.
Obręcz koła składała się z 5-7 segmentów zwanych dzwono, każdy element łączony był dwiema drewnianymi szprychami z piastą. Obręcz koła i piasta okute były żelaznymi obręczami. Przednie koła były mniejsze od tylnych.
Przednia para kół połączona z długim drągiem (dyszlem) umożliwiała zmianę kierunku jazdy (kierowanie). Z kolei połączenie tej pary kół z tylną (tzw. zworą lub sforą) umożliwiało zmianę wydłużenia konstrukcji. Elementy metalowe to okucia, często ozdobne, dwie stalowe osie (przednia i tylna), żeliwne tuleje ślizgowe w piastach kół oraz elementy mocujące i złączne w postaci różnego rodzaju pierścieni, sworzni itp. Rozkładana konstrukcja wozu miała praktyczne zastosowanie, ułatwiając jego przechowywanie w stodole w sezonie jesienno-zimowym.
Od połowy XX wieku do konstrukcji wozów zaczęto stosować elementy samochodów i przyczep, zastępując niektóre drewniane elementy stalowymi, a koła stalowe takimi z pneumatycznym ogumieniem.