W opublikowanym w grudniu 2011 „Manifeście Rozdzielczości Chleba v. 1.8”, odwołując się do teorii remiksu i slamu, nawoływano do zastąpienia papierowych i hierarchicznych obiegów literackich wolnym ruchem treści w sieci. Manifest zarówno w zakresie nazwy jak i treści stanowił odwołanie do „Manifestu Neolingwistycznego v. 1.1” grupy Neolingwistów z 2002 oraz „Manifestu Poezji Cybernetycznej 1.1” grupy Perfokarta. Według Manifestu Rozdzielczości Chleba liczyć się miała jakość publikacji, nie zaś materialność nośnika. Jednym z przejawów tego podejścia było na początkowym etapie nienumerowanie wydawnictw, zaś w miejscu numeru ISSN wpisywanie „jebać ISSN”. Niemniej kładziono nacisk, by od strony redaktorskiej wydawnictwa były dopracowane i skończone. Działalność wydawnicza była uzupełniana występami, koncertami, promocjami niestandardowych form literackich (w tym z wykorzystaniem wizualizacji, muzyki, laserów, dymów, męskiego striptizu). W twórczości Rozdzielczości Chleba literaturę łączono z nowymi mediami, wykorzystując oprócz słowa, obraz, dźwięk, animację, interakcję z odbiorcą. Grafiki (w tym glitche, ikony, gify), często w estetyce vaporwave, nie były uzupełnieniem, lecz częścią równorzędną wobec słów.