Postanowił zostać oficerem. Został adiutantem generała von Spaen. W 1691 awansowany został na kapitana i dowódcę kompanii. Przez siedem lat brał udział w walkach i oblężeniach podczas wojny palatynackiej we Flandrii. W 1694 Feldmarszałek von Flemming awansował do stopnia majora i mianował adiutantem generalnym. Jako podpułkownik i szef swojego pułku brał udział w kampanii do końca.
W 1701 wziął udział w uroczystościach koronacyjnych w Królewcu. W 1704 objął Pułk Koronny jako pułkownik i dowódca. kilka następnych lat brał udział w wojnie o sukcesję hiszpańską. W 1709 awansowany został na generała. W 1713 Borcke otrzymał nowo utworzony pułk nr 22, a także prawo do stanowiska gubernatora w Szczecinie. Wniósł znaczący wkład w renowację i rozbudowę miasta, które zostało mocno zniszczone podczas wojny północnej. Odznaczony Orderem Orła Czarnego.
W latach 1717–1721 rozbudował pałac w Starogardzie, później tytuł szlachecki Graf. Pod przywództwem Borckego Stralsund i wyspa Rugia zostały na krótki czas odebrane Szwedom. Jako generał porucznik został wysłany na dwa lata do Wiednia jako pruski wysłannik na niemiecki dwór cesarski.