Służył w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Mazowieckiej. W roku szkolnym 1928/1929 był oficerem 7. kompanii podchorążych (II rocznik), a w roku szkolnym 1929/1930 komendantem klasy „A”. W październiku 1933 został przeniesiony do 22 pułku piechoty w Siedlcach. 4 lutego 1934 został mianowany majorem ze starszeństwem z 1 stycznia 1934 i 28. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W kwietniu tego roku został wyznaczony na stanowisko dowódcy batalionu. Później został przeniesiony do Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie na stanowisko wykładowcy przedmiotu taktyki piechoty.
W sierpniu 1939 został przeniesiony do 32 pułku piechoty w Modlinie na stanowisko dowódcy nowo sformowanego III batalionu. Na czele tego batalionu wziął udział w obronie Modlina. Po kapitulacji załogi twierdzy dostał się do niemieckiej niewoli. Przebywał kolejno w Stalagu XIII A, Oflag VII C Laufen, Oflagu XI B Braunschweig (od 26 maja 1940), Oflagu IV C Colditz i Oflagu X C Lubeka (od 21 stycznia 1942). Po opuszczeniu obozu jenieckiego w 1945 podjął służbę w 2 Korpusie Polskim, gdzie objął stanowisko dowódcy 8 batalionu strzelców karpackich. W 1947 w Wielkiej Brytanii, po rozwiązaniu batalionu, pozostał na emigracji. Był członkiem Koła Szkoły Podchorążych Piechoty. Zmarł 6 lutego 1985 w Penrhos w Wielkiej Brytanii.