W 1959 na Uniwersytecie Jagiellońskim, na podstawie pracy doktorskiej pt. O wykładnikach charakterystycznych rozwiązań układu równań różniczkowych zwyczajnych (promotor: prof. Tadeusz Ważewski), uzyskał stopień naukowy doktora nauk matematycznych. W 1961 na Uniwersytecie Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie uzyskał stopień naukowy docenta (doktora habilitowanego) przedstawiając rozprawę zatytułowaną O pewnych rodzinach krzywych w powiązaniu z teorią równań różniczkowych zwyczajnych. W 1971 otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego. Specjalizował się w teorii równań różniczkowych zwyczajnych.
Pracował na Wydziale Matematyczno-Fizycznym (obecny Wydział Matematyki Stosowanej) Politechniki Śląskiej. W latach 1971–1976 był dyrektorem Instytutu Matematyki na tym wydziale i pełnił rolę kierownika zespołu równań różniczkowych. Prowadził równocześnie wykłady i seminaria w WSP w Katowicach (następnie na Uniwersytecie Śląskim) oraz w WSP w Częstochowie. W 1976 przeszedł na emeryturę.
Był promotorem 6 przewodów doktorskich, z których 3 nie zdążył już zakończyć oraz opiekunem jednego przewodu habilitacyjnego. Ponadto był promotorem ok.