Od marca do maja 1942 walczył na Froncie Północno-Zachodnim, we wrześniu 1942 został zastępcą dowódcy 114 gwardyjskiego pułku piechoty 37 Gwardyjskiej Dywizji Piechoty w 4 Armii Pancernej i 62 Armii na Froncie Stalingradzkim. Brał udział w bitwie pod Stalingradem i później w dalszych walkach na Froncie Zachodnim, 14 lipca 1943 został ranny. Od września 1943 do końca wojny dowodził 479 pułkiem piechoty w 149 Dywizji w składzie 65, 13 i 3 Gwardyjskiej Armii na Froncie Centralnym, od października 1943 Białoruskim i od grudnia 1943 1 Ukraińskim. 15/16 października 1943 brał udział w forsowaniu Dniepru w obwodzie homelskim; za zasługi bojowe w bitwie o Dniepr został przedstawiony do odznaczenia tytułem Bohatera Związku Radzieckiego. Uczestniczył w operacji homelsko-rzeczyskiej (listopad 1943), operacji kijowskiej (listopad-grudzień 1943), operacji żytomiersko-berdyczowskiej (grudzień 1943-styczeń 1944), korsuń-szewczenkowskiej (luty 1944) i proskurowsko-czerniowieckiej (marzec-kwiecień 1944). Szczególnie wyróżnił się w operacji lwowsko-sandomierskiej. W nocy na 1 sierpnia 1944 dowodzony przez niego pułk sforsował Wisłę w okolicach Dębna w powiecie opatowskim, następnie odpierał niemieckie kontrataki, zajmując przyczółek. Zimą 1945 brał udział w operacji wiślańsko-odrzańskiej, zadając wrogowi duże straty.