Na tym stanowisku zastępował komendanta wojewódzkiego P.P.
W 1934, jako oficer rezerwy pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Łuck. Posiadał przydział do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr II. Był wówczas w grupie „pełniących służbę w Policji Państwowej w stopniach oficerów P.P.” W czasie służby w Policji Państwowej awansował na stopień podinspektora.
We wrześniu 1939 został internowany na Litwie i osadzony w obozie Mejszagoła. Następnie został przekazany sowieckim władzom i osadzony w obozie kozielskim (tzw. Kozielsk II). 2 lipca 1941 został przeniesiony do Obozu jenieckiego NKWD w Griazowcu. 3 września tego roku, po uwolnieniu, przybył do miejscowości Tatiszczewo, w obwodzie saratowskim, którą wybrano na jeden z ośrodków formowania Polskich Sił Zbrojnych w ZSRR.
W „Armii gen. Andersa” pełnił służbę na stanowisku szefa bezpieczeństwa, a od 29 września 1941 równocześnie pełniącego obowiązki dowódcy żandarmerii, która do 24 lutego 1942 występowała pod nazwą „Wojskowa Policja Polowa”. Od 19 marca 1942, po przemianowaniu Szefostwa Bezpieczeństwa w Dowództwo Żandarmerii, sprawował obowiązki dowódcy żandarmerii. W tym czasie awansował na podpułkownika. 28 marca 1942 wyjechał z ZSRR.
Stefan Halewski-Hrycyszyn był żonaty z Marią Julią Marszałek, z którą miał dwoje dzieci (ur.