Stamtąd został skierowany do Waszyngtonu, gdzie armator sprzedał go na licytacji.
Nowy właściciel, kapitan Holdridge, wymontował jednak siłownię i Savannah pływała pod żaglami jako statek handlowy na trasie między Nowym Jorkiem a Savannah. 5 listopada 1821 roku statek ogarnął silny sztorm, który wpędził go na mieliznę, co całkowicie zniszczyło jednostkę.
Opis thumb|left|Rysunek teoretyczny i schemat żeglarski Firma inżynierii morskiej Allaire Iron Works z siedzibą w Nowym Jorku wyprodukowała dla Savanny cylinder silnika, natomiast reszta elementów silnika i podwozia zostały wyprodukowane przez hutę Speedwell z New Jersey. Niskociśnieniowy silnik o mocy 90 KM był typu pochylonego o bezpośrednim działaniu z pojedynczym cylindrem o średnicy 40″ i skoku 5 stóp. Jako paliwo statek przewoził 75 ton węgla i 25 sznurów drewna.
Ponieważ statek był zbyt mały, aby pomieścić dużą ilość paliwa, silnik był używany tylko przy bezwietrznej pogodzie, kiedy żagle nie były w stanie zapewnić prędkości co najmniej czterech węzłów.
Savannah została wyposażona w 32 kajuty pasażerskie, 16 dla mężczyzn i 16 dla kobiet. Pomieszczenia były duże i wygodne.
Zobacz też SS Sirius (1837) SS Great Western
Przypisy
Kategoria:Amerykańskie statki Kategoria:Parowce Kategoria:Statki i okręty zatopione w wyniku kolizji Kategoria:Statki z XIX wieku Kategoria:Statki z napędem kołowym