Zdobył srebrny medal na halowych mistrzostwach Europy w 1989 w Hadze, przegrywając jedynie z Dietmarem Mögenburgiem z RFN, a wyprzedzając Aleksieja Jemielina z ZSRR. Na halowych mistrzostwach świata w 1989 w Budapeszcie zajął 4. miejsce z wynikiem 2,35 m, takim samym, jak srebrny medalista Mögenburg i brązowy Patrik Sjöberg ze Szwecji. Był to nowy rekord Wielkiej Brytanii i Wspólnoty Narodów. Zajął 2. miejsce w zawodach pucharu świata w 1989 w Barcelonie, przegrywając tylko ze Sjöbergiem.
Zdobył srebrny medal na igrzyskach Wspólnoty Narodów w 1990 w Auckland, za Clarence’em Saundersem z Bermudów, a przed Miltonem Otteyem z Kanady i Geoffem Parsonsem ze Szkocji. Na halowych mistrzostwach Europy w 1990 w Glasgow zajął 7. miejsce (wspólnie z Ralfem Sonnem z RFN, a na mistrzostwach Europy w 1990 w Splicie 4. miejsce (wspólnie z Mögenburgiem i Serhijem Dymczenko z ZSRR). Również 4. miejsce zajął na mistrzostwach świata w 1991 w Tokio.
Odpadł w kwalifikacjach skoku wzwyż na igrzyskach olimpijskich w 1992 w Barcelonie. Zajął 4. miejsce na halowych mistrzostwach świata w 1993 w Toronto (ex aequo z Troyem Kempem z Bahamów).