Przejście przez Morze Czerwone jest jedną z bardziej udanych prób literackiego ujęcia tego, czym było doświadczenie obozowe w dziejach polskiego piśmiennictwa. W ujęciu Kazimierza Wierzyńskiego Przejście przez Morze Czerwone to „głęboka penetracja w przepaść człowieka, rzecz o zdumiewającej odwadze i ambicji”. Główna bohaterka nie potrafi odnaleźć się w poobozowej rzeczywistości, w której granice moralne i poznawcze uległy rozmyciu. Jej historia pokazuje trudy egzystencji posttraumatycznej. Jednym z oryginalniejszych wątków powieści jest również przedstawienie narodzin miłości homoseksualnej między kobietami uwięzionymi w obozie.
Kwestie genologiczne
Przejście przez Morze Czerwone powszechnie uznawane jest za powieść psychologiczną. Część krytyków dostrzegła w niej również podobieństwa z nowoczesną, w tym awangardową, prozą europejską, zwłaszcza francuską. Za literackich patronów tej powieści uznaje się Marcela Prousta, Alberta Camusa, Nathalie Sarraute.
Recepcja powieści