U późniejszych gatunków podniebienie rozwinęło się, aby oddzielać przełyk od tchawicy. Nozdrza i jama nosowa były osadzone głębiej w czaszce. Ta adaptacja również zwiększała objętość pyska. Podobne adaptacje znane są u ssaków lądowych i również pomagają w przeżuwaniu. Uważa się, że żwacz był głównym mięśniem używanym przy przeżuwaniu, siła zgryzu rosła progresywnie z każdym następującym po sobie gatunkiem. Mięśnie skrzydłowe żuchwy (pterygoid muscles) były powiększone, sugerując lepsze przystosowanie do rozcierania niż cięcia pokarmu. Thalassocnus miał uzębienie hypsodontyczne, z wysokimi koronami i szkliwem wychodzącym poza dziąsła. Nie miał on kłów, miał 4 trzonowce górne i 3 dolne po każdej stronie pyska. Podobnie do innych leniwców, posiadał zewnętrzną warstwę durodentyny, kostnego rodzaju zębiny, a wewnątrz warstwę wazodentyny, która jest delikatniejsza i umożliwia naczyniom krwionośnym odżywianie zęba. Zęby miały kształt ostrosłupa, lekko zaokrąglone w przekroju, u późniejszych gatunków zęby dokładnie się domykały. U tych samych gatunków zęby wzajemnie się ostrzyły przy przeżuwaniu i były bardziej prostokątne, przypominając te u Megatherium, u którego jednak były jeszcze bardziej kwadratowe oraz większe.