W 1903 roku na wyspie zimowała załoga statku „Antarctic” Szwedzkiej Wyprawy Antarktycznej wraz z kapitanem Carlem Antonem Larsenem, po tym jak statek utknął w lodzie w zatoce Erebus and Terror Gulf, a następnie zatonął 12 lutego 1903 roku. 20-osobowa załoga opuściła statek i po 14 dniach wędrówki dotarła do wyspy. By przetrwać zimę, rozbitkowie zabili 1100 pingwinów i zbudowali niewielkie schronienie (10×7 m) w pobliżu źródła wody pitnej. By zwrócić uwagę misji ratunkowej, usypali w najwyższym punkcie wyspy kamienny kopiec. Przeżyli wszyscy poza marynarzem Ole Wennersgaardem, który zmarł na atak serca. Na wyspie przebywali od 28 lutego do 31 października 1903 roku.
Po bytności załogi „Antarctic” zachowały się pozostałości kamiennej chaty, kamienny kopiec i grób, które mają status historycznego miejsca w ramach Układu Antarktycznego. Przy pozostałościach znajduje się pamiątkowa tablica.
W 1947 roku wyspa została zbadana przez Falkland Islands Dependencies Survey. Kolejne badania przeprowadzono w 1953, 1956–1957 i w 1961 roku.
Wyspa jest dostępna dla turystów w grupach zorganizowanych z przewodnikiem. Przyjeżdża tu ok. 5 tys. osób rocznie.
Uwagi
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Bezludne wyspy Antarktyki Kategoria:Półwysep Antarktyczny Kategoria:Wulkany na Antarktydzie Kategoria:Wyspy Morza Weddella