Historia W 1895 roku Szósty Międzynarodowy Kongres Geograficzny w Londynie przyjął rezolucję wzywającą do zbadania Antarktyki, która była najważniejszym obszarem jeszcze niezbadanym. Jako pierwsza na wezwanie odpowiedziała Belgia, organizując Belgijską Wyprawę Antarktyczną w latach 1897–1899. Szwecja była jednym z kilku innych państw planujących wysłanie ekspedycji badawczej. Jednak pierwsza szwedzka wyprawa nie uzyskała wsparcia rządu szwedzkiego i była prywatnym przedsięwzięciem szwedzkiego geologa Otto Nordenskjölda (1869–1928), sfinansowanym przy pomocy pożyczek i darowizn. Nordenskjöld, zainspirowany dyskusjami podczas Międzynarodowych Kongresów Geograficznych w 1895 i 1897 roku, zaczął koordynować plany wyprawy z towarzystwami geologicznymi w Wielkiej Brytanii i w Niemczech. Jego plany badawcze obejmowały studia klimatyczne, badania geomagnetyzmu, a także badania z zakresu biologii, zoologii, glacjologii i hydrografii. Obserwacje meteorologiczne i badania geomagnetyzmu miały być skoordynowane z pracami innych wypraw obecnych w regionie (brytyjskiej, niemieckiej i szkockiej). Ekspedycja miała zimować jak najdalej na południe, jak było to możliwe, na wschodnim wybrzeżu Półwyspu Antarktycznego na Ziemi Grahama.