W sztafecie wziął udział także Kaasen, który miał przetransportować 9 kilogramowy pakunek surowicy wzdłuż przedostatniego odcinka z Bluff do Point Safety. W Bluff otrzymał od poprzednika Charliego Olsona pakunek i wraz z trzynastoma psami prowadzonymi przez psa Balto ruszył w drogę. Podróż trwała nocą, pośród silnego wiatru i burzy śnieżnej, która ograniczała widoczność do kilku metrów.
Nad ranem 2 lutego Kaasen dotarł do Port Safety. Ponieważ zjawił się przed czasem, a jego zmiennik Ed Rohn jeszcze spał, podjął decyzję, że ostatnie 40 kilometrów również pokona. Ostatecznie dotarł do Nome o 5:30 przemierzając ze swoim zaprzęgiem łącznie 87 km.
Miejsce, w którym się zatrzymał, stanowi obecnie metę wyścigu psich zaprzęgów Iditarod Trail.
Po opanowaniu epidemii Kaasen, jak i pozostali maszerzy, stali się sławni w USA, a gubernator Terytorium Alaski wypłacił im od 30 do 40 dolarów wynagrodzenia. Ponadto przedsiębiorstwo farmaceutyczne H.K. Mulford Company, które wyprodukowało surowicę, przyznało wszystkim uczestnikom sztafety medale, a Kaasenowi dodatkowo 1000 dolarów. Sam maszer odbył też tournée po USA. Równie sławny stał się jego pies Balto, który wystąpił m.in. w filmie Balto’s Race to Nome z 1925 roku.