W 1897 roku został zatrudniony w bawarskim ministerstwie spraw wojskowych jako specjalista ds. budownictwa wojskowego. Po trzech latach przeniósł się na Górny Śląsk, gdzie od 1901 roku był miejskim radcą budowlanym w Bytomiu, dwukrotnie wybieranym na to stanowisko. Z przyczyn zdrowotnych zrezygnował z funkcji w październiku 1919 roku, przechodząc na emeryturę. Zaprojektował liczne budynki użyteczności publicznej, często używanym surowcem w jego projektach była cegła glazurowana. Został odznaczony Rycerskim Orderem Świętego Grzegorza Wielkiego (1913) i Orderem Czerwonego Orła IV klasy (1911).
Jego żona z domu Weyand (ur. 1860) była niemiecką pisarką. Para nie miała dzieci. Marie wniosła do związku córkę Bertę z pierwszego małżeństwa. Brugger wraz z żoną mieszkali w zaprojektowanej przez siebie willi w Bytomiu przy Gartenstrasse 7 (obecnie ul. Powstańców Warszawskich 31).
Zmarł w po długiej chorobie w Monachium. Został pochowany na tamtejszym cmentarzu leśnym.