Początkowo język staroangielski zapisywano runami, ale od około VIII wieku zaczęto używać półuncjalnego pisma do zapisu alfabetu łacińskiego wprowadzonego przez irlandzkich misjonarzy chrześcijańskich. Następnie zostało zastąpione przez pismo insularne, pochyloną i spiczastą wersję pisma półuncjalnego. Pismo to obowiązywało do XII wieku, kiedy to zostało wyparte przez minuskułę karolińską (zwaną również karoliną). Zmieniła się również pisownia wyrazów, która przypominała bardziej tę znaną z języka starofrancuskiego, prowadząc do powstania języka średnioangieslkiego.
Litera ðæt ⟨ð⟩ (w dzisiejszym angielskim nazywana edh lub eth) jest zmodyfikowaną wersją łacińskiej litery ⟨d⟩, a runiczne litery thorn ⟨þ⟩ oraz wynn ⟨ƿ⟩ to zapożyczenia z alfabetu fuþork. Używano również symbolu ⟨⁊⟩, przypominającego cyfrę 7, dla spójnika and (ang. i) nazywanego tyrońskie et (lub ond), oraz symbol dla zaimka względnego þæt (dzisiejsze that, ang. który) – znak thorn z poprzeczką przecinającą pałeczkę (⟨ꝥ⟩). Makrony ⟨¯⟩ nad samogłoskami były rzadko używane do oznaczenia samogłosek długich. Okazjonalnie stosowano też skróty dla dwuznaków ms oraz ns.