według Schmidera tylko około 10 000 w czerwcu 1944 roku. W kolejnych latach Tito wielokrotnie próbował wzmocnić siły partyzanckie w Serbii za pomocą doświadczonych jednostek z Bośni i Czarnogóry. Od wiosny 1944 dowództwo alianckie wspierało te wysiłki. Niemcy aktywnie sprzeciwiali się tym dążeniom, koncentrując siły w przygranicznych regionach Bośni i Czarnogóry, aby zakłócać koncentrację partyzantów, zadawać straty jednostkom partyzanckim i odpychać je zmasowanymi seriami ataków.
W sierpniu 1943 niemiecki Wehrmacht miał na Bałkanach dwie formacje wojskowe: Grupę Armii E w Grecji oraz 2 Armię Pancerną rozmieszczoną w Jugosławii i Albanii. Dowództwo Grupy Armii F gen. Maximiliana von Weichsa w Belgradzie działało jako połączone, zwierzchnie dowództwo nad tymi formacjami, a także wojskami bułgarskimi i kolaboracyjnymi formacjami serbskimi.
W lipcu 1944 niemiecka obrona na Bałkanach zaczęła zawodzić. Po nieudanej antypartyzanckiej operacji Draufgänger przeprowadzonej na pograniczu Czarnogóry, Serbii i Albanii, trzem dywizjom Narodowej Armii Wyzwolenia Jugosławii (NOVJ) udało się przekroczyć rzekę Ibar na wschód i zagrozić głównym liniom kolejowym w rejonie.