Jego oryginalna forma – kilkusetstronicowy monolog lub dialog wdowy (zwraca się bowiem do zmarłego męża w czasie teraźniejszym, zadaje mu pytania) – posłużyła do poruszenia istotnych wówczas dla Hiszpanów kwestii.
Struktura i narracja Powieść otwiera nekrolog zawiadamiający o śmierci Maria Díez Collado, będący wierną kopią prawdziwych nekrologów z hiszpańskiej prasy. Dostarcza informacji nie tylko o zmarłym, ale także o jego rodzinie. Jest niecodziennym i zaskakującym dla czytelnika rozwiązaniem jeśli chodzie o rozpoczęcie utworu. Właściwa jego treść dzieli się na trzy części: krótki wstęp, rozwinięcie, które stanowi monolog-dialog Carmen i krótkie zakończenie. We wstępie występuje wszechwiedzący narrator trzecioosobowy, opisujący dom pogrzebowy i świat zewnętrzny bohaterki w tamtym momencie. Składają się na niego wyrwane z kontekstu urywki rozmów, zdania, myśli, gesty, zarówno jej, jak i innych osób opłakujących Maria, co przybiera formę strumienia świadomości. Główna część poświęcona jest światu wewnętrznemu Carmen – narratorce pierwszoosobowej. Jej monolog-dialog podczas czuwania przy mężu, poprzedzający pogrzeb, podzielony został na 27 rozdziałów. Każdy z nich rozpoczyna się od cytatu z Biblii zaznaczonego przez Maria, a który staje się punktem wyjścia dla rozważań wdowy.