Do zimy 1758 r. Kitty znalazła się w centrum zainteresowania i przez następne pięć lat była określana jako jedna z czołowych, a nawet najbardziej znaczących kurtyzan w Londynie. Wiele satyrycznych wierszy i esejów, jak „The Ghost and the anonymous Kitty's Stream” (1759) Charlesa Churchilla, artykuły w prasie i czasopismach oraz prywatna korespondencja oddawały hołdy sławnej Kitty Fischer, której wdzięk, poczucie humoru i przygody urzekały obszerne grono obserwatorów. Wkrótce zaczęła być kojarzona ze znaczącymi osobami Londynu. Według Horacego Walpole’a była rozpoznawana w londyńskim parku przez księcia Fryderyka Wilhelma jak też jego starszego brata, księcia Walii. Przy innej okazji Jerzy III Hanowerski przedstawił ją Williamowi Pitt. Giacomo Casanova był pod wrażeniem jej wspaniałej sukni i uroku. Znana była z jazdy konnej w St. James’s Park i The Mall. W marcu 1759 r. wywołała rozgłos upadając z konia. Przy upadku jej suknia uniosła się, odsłaniając licznym przechodniom nagie ciało kurtyzany. Część obserwatorów i krytyków, m.in. poeta satyryczny Edward Thompson czy Lady Caroline Fox, twierdziła, że przykład Kitty, jej strój i maniery, ma zły wpływ na młode kobiety i doprowadzi wiele z nich do prostytucji.