Wiosną 1918 r. zaczął działać w tworzącym się kontrrewolucyjnym ruchu białych. Jesienią 1918 r. wyjechał do Kijowa, a stamtąd do Jekaterynodaru, oddając się do dyspozycji dowódców Armii Ochotniczej. W marcu 1919 r. został skierowany do wojsk admirała Kołczaka na Syberii, jako jeden z kandydatów do stanowiska ministerialnego w białym rządzie.
25 listopada 1919 r. został zastępcą ministra spraw wewnętrznych w rządzie Kołczaka. W grudniu 1919 r., w schyłkowym okresie rządów Kołczaka na Syberii, po utracie Omska, stał się jednym z „triumwiratu” faktycznie kierującego rządem, razem z Aleksiejem Łarionowem i Michaiłem Chanżynem.
19 grudnia mienszewicko-eserowskie Centrum Polityczne wszczęło antykołczakowskie powstanie w zagłębiu węglowym w rejonie Czeriemchowa, a następnie kolejne zbrojne wystąpienia przeciwko białym, w tym 24 grudnia w Irkucku. 26 i 27 grudnia Czerwen-Wodali spotkał się w imieniu kołczakowskiego rządu z delegacją Centrum Politycznego, by wynegocjować zawieszenie broni i zgodę na odjazd przebywających w mieście jednostek wiernych admirałowi. Domagał się zgody na odjazd Kołczaka na Zabajkale razem ze zdobytymi wcześniej zapasami złota, a także, by Centrum Polityczne zobowiązało się do kontynuowania walki z bolszewikami. Eserowcy odrzucili te warunki, nie wierząc przedstawicielowi Kołczaka, który w 1918 r.