Objął referat leśnictwa Powiatowej Delegatury Rządu Końskie. Zagrożony aresztowaniem, wyjechał z rodziną w 1944 do Chronowa (mieszkał tu pod fikcyjnym nazwiskiem Andrzej Sumowski w majątku Zdzitowieckich). Do końca wojny działał w podobwodzie Wolanów Obwodu AK Radom.
Po wojnie powrócił do Mosiny. Wspólnie z Adamem Wodziczką zainicjował na terenie Wielkopolskiego Parku narodowego ochronną gospodarkę leśną, a także opracował programy restauracji obszarów leśnych. Współtworzył rozporządzenie o powołaniu Wielkopolskiego Parku Narodowego, jak również był pomysłodawcą stworzenia Muzeum Przyrodniczego tego Parku. Od 1947 do 1950 kierował Stacją Bioekologiczną Instytutu Badawczego Leśnictwa w Jeziorach. Był też w późniejszych latach rzeczoznawcą rady naukowej WPN i członkiem Kuratorium Parku.
Pochowano go na cmentarzu w Mosinie.
Rodzina Miał siostrę, Janinę, a także dwóch braci, Michała i Józefa (obaj zginęli: Józef w walkach legionów Piłsudskiego, a lekarz Michał z rąk bolszewików po rewolucji październikowej).