Historyk René Chartrand nazwał go „prawdopodobnie najlepszym wówczas znanym systemem artyleryjskim w Europie”.
W latach 1713–1714 , szwajcarski wynalazca wymyślił technologię precyzyjnego, poziomego wiercenia przewodów obracających się luf przy nieruchomym wiertle, umożliwiając równoczesną obróbkę wewnętrznych i zewnętrznych powierzchni odlewu, a tym samym idealnie centryczne położenie przewodu, przez co sensowne stało się przejście na armaty odlewane jako pełne i wiercone, o dużo wyższych parametrach materiałowych (z uwagi na eliminację zanieczyszczeń, większe ciśnienie odlewania) i konstrukcyjnych (brak skurczu na wewnętrznych powierzchniach, eliminacja przesuwającego się rdzenia).
Następnie balistyk Benjamin Robins jako pierwszy szczegółowo opisał swoje eksperymenty balistyczne i przedstawił ich wyniki w swoim traktacie pt. Nowe zasady w artylerii z 1742. Brąz – stop miedzi i cyny, w przeciwieństwie do żelaza był bardziej pożądany i preferowany do produkcji armat, ponieważ był lżejszy i bardziej wytrzymały. W tym czasie armaty odlewano jednak jeszcze w sposób klasyczny w całości z żeliwa, z rozwiercanym przewodem lufy wokół rdzenia, jednak rdzeń często poruszający się w formie tworzył niedoskonały otwór. Problem ten został rozwiązany w odlewni w Hadze w 1747 roku.