Okręt wyposażony był w osiem wyrzutni torped: trzy stałe kalibru 550 mm na dziobie, jedną zewnętrzną kalibru 550 mm na rufie, podwójny zewnętrzny obracalny aparat torpedowy kalibru 550 mm oraz podwójny zewnętrzny obracalny aparat torpedowy kalibru 400 mm. Łącznie okręt przenosił dziewięć torped, w tym siedem kalibru 550 mm i dwie kalibru 400 mm. Uzbrojenie artyleryjskie stanowiło umieszczone przed kioskiem działo pokładowe kalibru 75 mm M1928 L/35 oraz pojedynczy wielkokalibrowy karabin maszynowy Hotchkiss kalibru 13,2 mm L/76. Jednostka wyposażona też była w hydrofony.
Załoga okrętu składała się z 3 oficerów oraz 38 podoficerów i marynarzy.
Służba „Aréthuse” weszła do służby w Marine nationale 14 lipca 1933 roku. Jednostka otrzymała numer ewidencyjny NN7. W momencie wybuchu II wojny światowej okręt pełnił służbę na Morzu Śródziemnym, wchodząc w skład 17. dywizjonu 6. eskadry 4. Flotylli okrętów podwodnych w Bizercie (wraz z siostrzanymi jednostkami „Atalante”, „Vestale” i „Sultane”). Dowódcą okrętu był w tym okresie kpt. mar. M.G. Gardair. W czerwcu 1940 roku „Aréthuse” znajdowała się w składzie 17. dywizjonu, przechodząc remont w La Ciotat (miał trwać do 7 lipca), a jej dowódcą był nadal kpt. mar. M.G. Gardair.