Kolejne książki autorstwa Cavarero, które odniosły międzynarodowy sukces, to Corpo in figure (1995), Tu che mi guardi, tu che mi racconti (1997), Orrorismo. Ovvero della violenza sull'inerme (2007), Inclinazione. Critica della rettitudine (2014).
Pierwsza z nich, Corpo in figure (tyt. ang.: Stately Bodies), poświęcona jest metaforycznej dyskursywizacji cielesności w obszarze dyskursu politycznego. Przedmiotem jej analiz są dzieła autorów takich jak Sofokles, Platon, William Shakespeare, Thomas Hobbes, Maria Zambrano czy Ingeborg Bachmann.
Tu che mi guardi, tu che mi racconti (tyt. ang.: Relating Narratives: Storytelling and Selfhood) przedstawia rozwiniętą pod wpływem filozofii Hannah Arendt narracyjną teorię jaźni. Cavarero dowodzi, że postrzegamy siebie przede wszystkim jako protagonistów narracji, i że takie postrzeganie siebie jest najważniejszym czynnikiem kształtującym jaźń. Tego rodzaju narracyjna jaźń przeciwstawia Cavarero suwerennemu podmiotowi wytworzonemu przez dyskurs tradycyjnej metafizyki. Przyjęcie narracyjnej teorii jaźni wiedzie ku postulatom natury etyczno-politycznej, szczególnie ku postulatowi myślenia polityki i etyki w obrębie ontologii relacyjnej. Tu che mi guardi, tu che mi racconti spotkała się z gorącym przyjęciem ze strony m.in.