Powstanie kwietniowe W listopadzie 1875 r. w rumuńskim Giurgiu rozpoczął prace zmieniony skład Centralnego Komitetu Rewolucyjnego, kierowanego przez Stefana Stambołowa i Iłariona Dragostinowa. Opracował on plan nowego powstania zbrojnego, które, jak postanowiono, miało wybuchnąć 1/13 maja 1876 r. Jednak z powodu wykrycia przez Turków ostatnich przygotowań do walki (wśród Bułgarów znalazł się zdrajca) wystąpienie rozpoczęło się już 20 kwietnia/2 majaT. Wasilewski, Historia Bułgarii, s. 169..
Działalność powstańczych czet nie zdobyła szerokiego poparcia wśród chłopów, tym bardziej że rewolucjoniści nie sformułowali odważnego programu społecznego w kwestii agrarnej. Hasła narodowe trafiły jedynie do chłopów, których świadomość narodowa była najbardziej rozwinięta. Również bułgarskie mieszczaństwo w większości nie zdecydowało się na poparcie powstania, a komitety rewolucyjne okazały się zbyt słabe. Powstanie zostało krwawo stłumione, w czasie walk i pacyfikacji zginęło ok. 12 tys. chrześcijańskiej ludności BułgariiT. Wasilewski, Historia Bułgarii, s. 171.. Wśród poległych był Christo Botew, który, chociaż wycofał się z działalności w Centralnym Komitecie Rewolucyjnym, na wieść o wybuchu walk sformował 200-osobowy oddział i przeprawił się przez Dunaj do zachodniej Bułgarii. Zginął 20 maja/1 czerwca.