Dzioborożec długoczuby, toko długoczuby (Berenicornis comatus) – gatunek dużego ptaka z rodziny dzioborożców (Bucerotidae). Słabo poznany ptak występujący w południowo-wschodniej Azji; według IUCN jest zagrożony wyginięciem.
Zasięg występowania Dzioborożec długoczuby występuje w południowej Mjanmie (południowe Taninthayi), południowo-zachodniej Tajlandii, na Półwyspie Malajskim, Sumatrze i Borneo; obserwowany w południowo-zachodniej Kambodży.
Taksonomia Gatunek po raz pierwszy naukowo opisał w 1822 roku brytyjski zoolog Thomas Stamford Raffles, nadając mu nazwę Buceros comatus. Opis ukazał się na łamach czasopisma „Transactions of the Linnean Society of London”. Jako miejsce typowe odłowu holotypu Raffles wyznaczył Sumatrę. Jedyny przedstawiciel rodzaju Berenicornis utworzonego w 1850 roku przez francuskiego przyrodnika Karola Lucjana Bonaparte.
Część systematyków uważała B. comatus za spokrewnionego z Horizocerus albocristatus i umieszczała tego drugiego w rodzaju Berenicornis, ale głos i upierzenie wyraźnie się od siebie różnią w kontekście rodziny;