Został skierowany na przeszkolenie do szkoły oficerów rezerwy i po jego ukończeniu walczył od 4 marca 1916 roku na froncie wschodnim w szeregach macierzystego oddziału, który został przemianowany na pułk haubic polowych nr 28. Dosyć szybko, bo już 5 czerwca 1916 roku, został wzięty do rosyjskiej niewoli, podczas której pracował jako mechanik w warsztatach samochodowych w Kijowie. 17 marca 1918 roku został uwolniony z niewoli i powrócił do macierzystego oddziału, który w międzyczasie został przemianowany na pułk artylerii polowej nr 102. Służył w nim w charakterze instruktora. Został mianowany chorążym.
Służba w Wojsku Polskim (1918–1932) 3 listopada 1918 roku zgłosił się do służby w odrodzonym Wojsku Polskim i został przydzielony do krakowskiej I eskadry bojowej lotniczej. 28 listopada został przeniesiony do III eskadry lotniczej bojowej (przemianowanej 21 grudnia na 7. eskadrę lotniczą). Początkowo służył na stanowisku oficera technicznego, następnie w 1919 roku przeszedł przeszkolenie w charakterze obserwatora. Dążył do odbycia przeszkolenia w pilotażu, ale z uwagi na brak obserwatorów musiał długo na nie czekać. W maju 1919 roku, podczas lotu w załodze z pil. Stefanem Stecem został zestrzelony, ale pilot zdołał wylądować w przygodnym terenie.