Zreorganizował wojska luksemburskie 24 lutego 1939 roku i służył jako ich dowódca podczas niemieckiej inwazji na Luksemburg 10 maja 1940 roku. Większość żołnierzy nie brała udziału w walkach, gdyż tylko ci, którzy zgłosili się na ochotnika do trzymania warty stacjonowali na granicy. Reszta pozostała w koszarach, pozostawiając obronę kraju Żandarmerii Wielkiego Księcia. Ogółem straty wyniosły sześciu rannych żandarmów i jednego rannego żołnierza. 22 żołnierzy (sześciu oficerów i 16 podoficerów) oraz 54 żandarmów zostało schwytanych.
Po inwazji Speller został na krótko uwięziony przez gestapo. Zwolniono go z aresztu, ale przez resztę okupacji był ściśle obserwowany. 3 marca 1945 roku powracający z wygnania i zreformowany rząd Luksemburga powołał Spellera do Rady Emerytalnej Armii w 1945 roku. 7 października rząd z mocą wsteczną uznał jego rezygnację ze służby datowaną na dokładnie pięć lat wcześniej. 9 sierpnia 1946 roku otrzymał honorowy awans na pułkownika. Kontynuował swoją służbę dla rządu jako szambelan Sądu Wielkiego Księcia. Zmarł w swoim domu w Luksemburgu 17 stycznia 1952 roku po długiej chorobie.
Przypisy
Kategoria:Uczestnicy II wojny światowej Kategoria:Ludzie urodzeni w Luksemburgu (miasto) Kategoria:Urodzeni w 1875 Kategoria:Zmarli w 1952 Kategoria:Luksemburscy wojskowi