Okres powojenny W kwietniu 1945 roku został wcielony do II Armii Wojska Polskiego, do lutego 1946 roku odbywał czynną służbę w Szkole Oficerskiej Wojsk Łączności w Zamościu i Sieradzu. Po zwolnieniu z wojska wznowił studia na Wydziale Chemicznym Politechniki Warszawskiej i ukończył je w listopadzie 1950 roku uzyskując dyplom magistra nauk technicznych – inżyniera chemika. Rok wcześniej rozpoczął pracę na macierzystej uczelni i pozostał z nią związany przez dwadzieścia pięć lat. Początkowo pracował w Katedrze Chemii Fizycznej jako asystent, potem awansował na kolejne szczeble drogi naukowej, poczynając od stanowiska asystenta, starszego asystenta i adiunkta. W 1957 roku uzyskał stopień naukowy kandydata (doktora) nauk chemicznych po obronie pracy doktorskiej, w 1963 roku – stopień doktora habilitowanego na podstawie oceny ogólnego dorobku naukowego i przedłożonej rozprawy habilitacyjnej pt. Elektrolityczny rozkład wody pod obniżonym napięciem przy użyciu węglowych elektrod proszkowych, a w 1965 roku został mianowany docentem. W latach 1965–1970 pracował w Katedrze Chemii Nieorganicznej PW jako docent, jednocześnie w latach 1966–1969 pełnił funkcję prodziekana ds. naukowych Wydziału Chemicznego. W marcu 1968 roku wziął czynny udział w strajku studentów.