Gatunek monotypowy.
Etymologia Heliomaster: hēlios „słońce”; μαστηρ mastēr, μαστηρος mastēros „poszukiwacz”, od μαιομαι maiomai „wyszukać”. furcifer: „noszący jarzmo, nosiciel wideł”, od furca „obustronne widły; -fera „dźwigający”, od ferre „nosić”. angelae: późnołac. angelus „anioł”, od gr. αγγελος angelos „posłaniec”. inornatus: łac. inornatus „nie przystrojony, bez ozdób”, od in- „nie”; ornatus „upiększenie, ozdobiony”, od ornare „ozdabiać”.
Morfologia Długość ciała 12,6–13 cm; masa ciała 5–6,5 g. Samiec posiada długi, lekko wypukły czarny dziób. Środkowy pasek ciemieniowy, kark i górna część grzbietu koloru szmaragdowo-zielonego, pozostałe górne części ciała lśniące miedzianą zielenią. Gardło lśni fioletem, boki szyi (na której występują wydłużone, boczne pióra) i dolne części ciała opalizujące w kolorze ultramaryny. Ogon rozwidlony, spiczasty, ciemnozielony u góry, niebiesko-zielony na dole. W lipcu po okresie godowym upierzenie samca jest mniej lśniące i opalizujące, szarawe w dolnych częściach ciała jak u samicy, stan taki trwa do października. U samicy górne części ciała koloru miedziano-zielonego, gardło szare, cętkowane, ciemniejące wraz z wiekiem, dolne części ciała szare z białą linią na środku brzucha, zielone plamki po bokach.