Gdy Białoruś ogłosiła niepodległość w 1991, a w ciągu kilku kolejnych lat kraj pod rządami Alaksandra Łukaszenki zmienił się w dyktaturę, renomę za granicą zdobyła twórczość dokumentalisty Wiktara Daszuka, który poddawał gwałtownej krytyce uzurpację władzy przez Łukaszenkę.
Początki kinematografii w Białoruskiej SRR (1924–1941) Oficjalnie początki kinematografii na terenie Białoruskiej SRR można datować dopiero na 1924, kiedy utworzony został lokalny organ umożliwiający dystrybucję i produkcję filmową w tej republice, tzn. Biełgoskino. Produkcja początkowo obejmowała filmy dokumentalne i kroniki o charakterze propagandowym (agitki), podczas wyświetlania których widzowie mogli obejrzeć relacje z zebrań Komunistycznej Partii Białorusi, parad Armii Czerwonej, otwarcia nowych fabryk tudzież teatrów. W 1927 Biełgoskino wyprodukowało swój pierwszy film animowany, Oktiabr’ i burżuaznyj mir (Październik i burżuazyjny pokój, 1927). W istocie jednak w kinach Białoruskiej SRR wyświetlano przede wszystkim filmy wyprodukowane w Moskwie tudzież z innych republik należących do ZSRR. Pierwszym białoruskim filmem fabularnym była Prostitutka (Prostytutka, 1926) Olega Frielicha, podejmująca jeden z bardziej drażliwych tematów w oficjalnym radzieckim dyskursie.