Romualda Wolikowskiego i Izabelli Wolikowskiej. Lutosławska znała języki obce, władała językiem hiszpańskim i bywała w ojczyźnie matki. Ponadto interesowała się sztuką, kolekcjonowała akwarele i w 1910 roku odniosła odnotowany w prasie sukces w konkursie artystycznym. W twórczości zajmowały ją zagadnienia moralności, sensu życia, roli rodziny. Wyrażała ostry sprzeciw wobec groźby sowietyzacji kraju matki. Osobiste przeżycia i tradycje rodzinne uzasadniały jej nienawiść do bolszewizmu, co w 1937 roku eksponowała na łamach poznańskiej „Kultury”. W 1939 roku wraz z małoletnimi synami znalazła się na Wołyniu, w grupie kobiet kierowanych przez bolszewików do deportacji na Syberię, lecz udało jej się uniknąć tego tragicznego losu. Następnie przebywała w Poznaniu i Warszawie.
Od 1921 roku była żoną Romualda Wolikowskiego, generała brygady Wojska Polskiego, z którym miała dwóch synów: Andrzeja (1924–2017) oraz Grzegorza (1926–1944), który zginął w powstaniu warszawskim.
Po II wojnie światowej zamieszkała wraz z rodziną w Kanadzie. Zmarła w Edmontonhttp://www.powiatlomzynski.pl/index.php?wiad=731. Została pochowana na Saint Albert Roman Catholic CemeteryGeneral Romuald Wolikowski findagrave.com [dostęp 2020-09-27].