Kolor orzechowy lub brązowy z odcieniem szarym lub miedzianym, ale bez śladu fioletu. Blaszki Słabo przyrośnięte, z blaszeczkami, cienkie, dość gęste, początkowo szarobeżowe, potem z odcieniem oliwkowym, czasami lekko fioletowym. Ostrza biało orzęsione. Trzon Wysokość 2–4, grubość 0,2–0,3 cm, walcowaty, przy podstawie nieznacznie grubszy. Powierzchnia bladoliliowa, z czasem żółtoochrowa. Górna część oszroniona, dolna gładka. Miąższ W kapeluszu białawy lub bladokremowy, w trzonie jasnoliliowy. Brak wyraźnego smaku, zapach ziemisty. Cechy mikroskopowe Zarodniki 7,5–10 × 5–7,5 µm. Podstawki 28–30 × 8–10 µm. Metuloidy 50–70 × 10–25 µm, butelkowate, o ścianach słabo reagujących z amoniakiem. Kaulocystydy 100 × 10–15 µm cienkościenne i często bez kryształków.
Występowanie i siedlisko Znane jest występowanie strzępiaka łuseczkowatego w północnej części Ameryki Północnej i w Europie. W piśmiennictwie naukowym na terenie Polski do 2003 r. podano liczne stanowiska.
Grzyb mykoryzowy. Występuje na ziemi w lasach liściastych, mieszanych i w parkach, rzadko w sosnowych lasach iglastych.