W sierpniu 1920 w stopniu sierżanta sztabowego podczas wykonywania odwrotu wojsk polskich znad Seretu – mimo, że nie był jeszcze wyleczony – obronił tabory III baonu, które atakowała bolszewicka kawaleria w sile 500−600 szabel i z taborami nie dopuścił nieprzyjaciela do przedarcia się mostem na zachodnią stronę Strypy. Za czyn ten został wyróżniony nadaniem Krzyża Srebrnego Orderu Virtuti Militari. W końcu września 1920 zachorował na tyfus plamisty. Awansował na stopień chorążego.

Po zwolnieniu z wojska i wyzdrowieniu, od 28 stycznia 1921 służył w Straży Granicznej, w stopniu starszego przodownika.

W czasie II wojny światowej w 1939 bronił odcinka wolsztyńskiego. Dostał się do niewoli niemieckiej, z której w 1941 zbiegł. Członek ZWZ-AK na terenie Inspektoratu Skierniewice w komórce wywiadu, mając pseudonim „Julian”.

W okresie dwudziestolecia międzywojennego udzielał się społecznie, m.in. był prezesem Związku Weteranów Powstań Narodowych RP 1914–1919.

Zmarł w Wolsztynie, gdzie został pochowany na miejscowym cmentarzu.

Żonaty ze Stanisławą Bączkowską. Gdy zmarła, powtórnie ożenił się w 1948 z Zofią Lisowską. Miał dwoje dzieci: Martynę (ur. 20 stycznia 1923) oraz Kazimierza (ur.