Opis obrazu Do tej ostatniej grupy oświeconych Hiszpanów zainteresowanych reformami społecznymi i sądowniczymi należał Carlos López de Altamirano. Był przyjacielem Goi oraz polityka Gaspara Melchora Jovellanosa. Altamirano w latach (1779-1782) był rektorem Uniwersytetu w Salamance, a w 1791 roku został mianowany sędzią w Sewilli, stanowisko to zajmował do śmierci w 1800 roku. Mógł pozować dla Goi podczas drugiego pobytu malarza w Andaluzji między latem 1796 roku a wiosną 1797.
Portret jest szczególnie oszczędny w środkach, a jednocześnie bezpośredni i wyrazisty. Sędzia został przedstawiony w półpostaci i lekko obrócony, na typowym dla portretów Goi neutralnym i ciemnym tle. Ma na sobie kaftan zapięty na trzy guziki i biały krawat zawiązany pod szyją. Pod kaftanem widoczna jest szeroka szarfa lub kamizelka ozdobiona haftami. Szczegóły stroju są ledwie zaznaczone, tak aby uwaga widza skupiała się na osobie portretowanego. Na niezbyt wdzięcznej twarzy wyróżniają się duże, smutne oczy, wydatny nos i duże usta. Otaczają ją rzadkie, proste włosy, namalowane w plastyczny sposób. Goya ukazuje mądrość i powagę sędziego, a jego twarz wyraża sprzeczne uczucia. Postać wydaje się zamknięta w owalu, podobnie jak Ramón de Posada y Soto (1794) i Martin Zapater (1797).