Pod koniec lat dwudziestych wrócił do Gliwic, gdzie otrzymał najwyższe odznaczenia, które nadała społeczność miejska. Został ogłoszony Honorowym Obywatelem na mocy ustawy Rady Miasta z 23 lutego 1928 r. i został jej przewodniczącym.
Od czasu dojścia do władzy narodowych socjalistów współpracował z bytomskim adwokatem i sekretarzem Żydowskiego Komitetu Działania (Aktionsausschusses der Juden) Georgiem Weissmannem (1885–1963) w zakresie egzekwowania praw mniejszości żydowskiej. Wspólnie redagowali między innymi petycję Bernheima. 22 marca 1933 r. w gmachu gliwickiego sądu, przy Schlageterstrasse (obecnie ul. Powstańców Warszawy 23) brutalnie pobito żydowskich adwokatów, w tym dr. Arthura Kochmanna. Został wybrany mężem zaufania na Górnym Śląsku w Delegacji Żydów Niemieckich w Rzeszy.
Pozostał w Gliwicach, ale jako jeden z nielicznych Żydów nie został objęty deportacjami w 1941, prawdopodobnie dlatego, że jego zięć był włoskim oficerem łącznikowym między Mussolinim a Hitlerem w Berlinie. Dopiero 28 grudnia 1943 jako ostatni Żyd z Górnego Śląska został wysłany do Auschwitz.
Przypisy
Kategoria:Niemieccy prawnicy Kategoria:Politycy DDP Kategoria:Honorowi obywatele Gliwic Kategoria:Niemieccy Żydzi zamordowani podczas Zagłady Kategoria:Ludzie urodzeni w Gliwicach Kategoria:Niemieccy posłowie do landtagów Kategoria:Urodzeni w 1864 Kategoria:Zmarli w 1944 Kategoria:Żydowskie ofiary KL Auschwitz