Każda z nich miała mieć elektryczny silnik, sterujący kątem natarcia łopaty pod kątem indywidualnego położenia względem kierunku lotu. Za całość odpowiedzialny miał być cyfrowy system optymalizujący relację oporu powietrza do siły nośnej. Całość miała zwiększyć efektywność wirnika nośnego, zmniejszając jego wibracje i generowany hałas. Drugim rozwiązaniem miało być przestawialne śmigło ogonowe. Przy niskich prędkościach, sześciołopatowe śmigło ogonowe miało działać klasycznie, ustawione równolegle do belki ogonowej, kompensuje moment obrotowy kadłuba. Przy dużych prędkościach śmigło ogonowe miało być obracane prostopadle do osi kadłuba i działać jak śmigło pchające. W trybie lotu z dużą prędkością, role kompensatora momentu reakcyjnego przejmować miała siła nośna generowana na dużych skrzydłach śmigłowca i ich dużym wzniosie. Maszyna miała być napędzana pojedynczym silnikiem turbowałowym General Electric T901-GE-900. Kabina pilotów miała mieścić dwóch członków załogi z miejscami ułożonymi obok siebie. Za nimi w kadłubie miał znajdować się przedział przeznaczony do transportu czterech osób. Śmigłowiec miał być wyposażony w chowane w trakcie lotu podwozie. Uzbrojenie stałe maszyny miało stanowić działko, umieszczone w chowanej w trakcie lotu wieżyczce. Dodatkowe uzbrojenie mogło być przenoszone w wewnętrznych komorach.